ناله ناکامی


برو ای تُرک ترک تو ستمگر کردم                 حیف از آن عمر که در پای تو من سر کردم

عهد و پیمان تو با ما و وفا با دگران                   ساده دل من که قسمهای تو باور کردم

به خدا کافر اگر بود به رحم آمده بود                زان همه ناله که من پیش تو کافر کردم

تو شدی همسراغیار ومن ازیار و دیار               گشتم آواره وترک سر و همسر کردم

زیر سر بالش دیباست ترا کی دانی                  که من از خار و خس بادیه بستر کردم

در ودیوار به حال دل من زار گریست                 هر کجا ناله ناکامی خود سر کردم

در غمت داغ پدر دیدم و چون دُرّ یتیم                 اشک ریزان هوس دامن مادر کردم

پس از این گوش فلک نشنود افغان کسی      که من این گوش زفریاد و فغان کر کردم

ای بسا شب به امیدی که زنی حلقه به در       دیده را حلقه صفت دوخته بر در کردم

شهریارا به جفا کرد چو خاکم پامال          آن که من خاک رهش را به سر افسر کردم


تُرک : معشوق زیبای نامهربان